Νέα περιοδική έκθεση στο Μουσείο Ρητίνης.Η μελισσοκομία στο οικισμό των ρετσιναδων.
Υπήρξαν χρόνια που, κάθε άνοιξη, το χωριό άδειαζε σιγά σιγά και το δάσος γινόταν ένα μικρό, ζωντανό χωριό.
Από τον Μάρτιο έως και τον Οκτώβριο, οι ρετσινάδες του Αμπελικού έφευγαν από τα σπίτια τους και μετοικούσαν στο δάσος, εκεί όπου βρίσκονταν οι δουλειές και το καθημερινό τους βιος. Δημιουργούσαν μικρούς οικισμούς με καλύβες, μπακάλικο, καφενείο, φούρνο και ό,τι άλλο ήταν απαραίτητο για τη ζωή τους. Μαζί τους έπαιρναν και λίγα ζώα, όπως κατσίκες και κότες, εξασφαλίζοντας μέρος της καθημερινής τους διατροφής.
Μέσα σε αυτή τη ζωή του δάσους, η μελισσοκομία είχε τη δική της ξεχωριστή θέση.Ένας αξιόλογος άνθρωπος του χωριού μας, ο Στυλιανός Μελιγωνίτης, ρετσινάς, υλοτόμος και μελισσοκόμος, έπαιρνε μαζί του λίγες από τις παραδοσιακές κυψέλες της εποχής, που τις αποκαλούσαν «κυβέλια» ή «διψέλια» και τις κρεμούσαν πάνω στου κορμούς των πεύκων.
Και το πευκοδάσος είχε πολλά να προσφέρει στις μέλισσες. Από τα άνθη των αγριολούλουδων και των θάμνων του δάσους, όπως η ρίγανη, το θυμάρι, η ασφάκα και άλλα ανθισμένα φυτά, οι μέλισσες συλλέγουν νέκταρ και γύρη. Παράλληλα, στα πεύκα βρίσκουν τη γνωστή μελιτώδη ουσία που παράγεται από το έντομο Marchalina hellenica, τη λεγόμενη «βαμβακάδα» ή «βαμβάκι» του πεύκου, από την οποία οι μέλισσες συλλέγουν μελίτωμα και παράγουν το γνωστό πευκόμελο.
Έτσι, μέσα στο δάσος, οι μέλισσες μπορούσαν να βρίσκουν τροφή από την πλούσια βλάστηση και τα πεύκα, ακολουθώντας τον δικό τους ακούραστο κύκλο, όπως ακριβώς και οι άνθρωποι που ζούσαν και εργάζονταν εκεί.Μια από αυτές τις παλιές, παραδοσιακές κυψέλες διασώθηκε στον οικισμό των ρετσινάδων. Σήμερα αποτελεί ένα πολύτιμο κομμάτι της ιστορίας και της μνήμης του τόπου μας και φιλοξενείται στο Μουσείο Ρητίνης, όπου την εκθέτουμε αυτές τις ημέρες στην αίθουσα εκδηλώσεων του μουσείου Ρητίνης.Η κυψέλη χρονολογείται από τη δεκαετία του 1960.
Ένα μικρό αντικείμενο, μα μια μεγάλη ιστορία. Μια κυψέλη που κουβαλά μέσα της τη ζωή των ανθρώπων του δάσους, τον μόχθο των ρετσινάδων, τη σοφία της παράδοσης και εκείνες τις εποχές που το δάσος δεν ήταν μόνο τόπος εργασίας, αλλά σπίτι, γειτονιά και καθημερινή ζωή.Μια ακόμη μνήμη από τους οικισμούς των ρετσιναδων.